Ginkgo biloba

Bardzo ciekawe drzewo z zamierzchłych czasów. Można go nazwać „żywą skamieliną”, gdyż jest gatunkiem, który przetrwał z ery mezozoiku do naszych czasów. W systematyce jest zaliczany do gatunków nagonasiennych – nagozalążkowych, czyli jest gatunkiem iglastym, pomimo że jego ulistnienie zupełnie nie przypomina iglaków. Liście są wachlarzowatego kształtu z dość długim ogonkiem. Liście te są produktem do wytwarzania różnych medykamentów, gdyż zawierają substancje lecznicze. Jest drzewem osiągającym znaczne rozmiary. W ojczyźnie znane są egzemplarze o wys. do 35 m. U nas przeważnie dorastają do 20 m i posiadają rozległe korony. Jesienią liście przebarwiają się na piękny jaskrawy, żółty kolor i w XI opadają. Jest gatunkiem dwupiennym, czyli oddzielenie występują drzewa męskie, a osobno żeńskie – owocujące jesienią dużymi mięsistymi pestkowcami, które zawierają w każdym z owoców jedno nasiono. Drzewo to dobrze rośnie na żyznych, ale i przeciętnych glebach. Wymaga gleb kwaśnych. Jest bardzo elastyczny w stosunku do naświetlenia, gdyż dobrze rośnie na stanowisku słonecznym, w pół-cieniu, a także całkiem dobrze sobie radzą egzemplarze posadzone w pełnym cieniu. Gatunek ten znosi dobrze różne zanieczyszczenia i nadaje się do sadzenia w trudnych warunkach miejskich. Może być wykorzystany do pojedynczego sadzenia, w nasadzeniach po kilka, kilkanaście sztuk w większych ogrodach, parkach miejskich itp. Można zakładać z niego również aleje. Jest endemitem, gdyż w naturze występuje na niedużym obszarze w południowo – wschodnich Chinach. Na mróz odporny i może być sadzony w całym kraju. Jedynie najmłodsze egzemplarze wskazane jest okrywać podczas ostrych zim.